Śledzenie procesu uczenia się
Będzie to śledzenie procesu tego niejako od zewnątrz, co jednak może rzucić pewne światło na sposób działania mechanizmów warunkujących uczenie się. Umożliwi to zwłaszcza orientowanie się w postępie procesu uczenia się i ćwiczenia. Jakość, ilość i czasowy rozkład produk-c j i będą właśnie wskaźnikiem tego postępu. Tak więc przy pisaniu na maszynie może być nim ilość liter pisanych w równych, kolejnych odstępach czasu, lub też umniejszanie się błędów. Przy strzelaniu do tarczy - zmniejszanie się oddalenia trafionego miejsca od jej środka lub zwiększająca się ilość trafień w środek. Przy rzucie kulą miarą ewentualnego postępu może być długość rzutu. Przy biegu - czas potrzebny do przebycia pewnej przestrzeni. Przy sortowaniu - czas i ilość pomyłek. Przy przepoławianiu odcinka - dokładność podziału. Siedząc za pomocą tego rodzaju wskaźników postęp uczenia się w zależności od czasu i przedstawiając wyniki graficzne, otrzymamy krzywe uczenia się. W literaturze psychologicznej częściej mówi się o krzywych ćwiczenia się niż o krzywych uczenia się. Pochodzi to stąd,. iż tam dopiero, gdzie uczenie się przechodzi w ćwiczenie, a więc w nabieranie wprawy, przebieg krzywej staje się bardziej uchwytny i charakterystyczny. W literaturze anglosaskiej terminy "krzywa uczenia się" i "krzywa ćwiczenia" często bywają używane zamienniel. Ponieważ w badaniach eksperymentalnych dotyczących krzywej uczenia się stosowano często test substytucji, przeto wyjaśnimy w tym miejscu jego zasadę.